به گزارش متادخت، خسته بود، گوشه‌ای نشست. اضطراب لحظه‌ای او را رها نمی‌کرد. اگر او را به همسرش باز می‌گرداند چه؟ می‌ترسید، کاری که او کرده بود برای قوم و قبیله و همسرش قابل بخشش نبود، او مسلمان شده بود و چه گناهی از این بالاتر در نزد همسرش که کافر بود و بت‌پرست.

لحظاتی نگذشته بود که پیامبر وارد شد، نگاهی به چهره مضطرب سبعیه انداخت و با لحنی آرام فرمود: چرا اینقدر مضطربی؟ آرام باش؛ سبعیه گفت: «اگر مرا به آن‌ها بازگردانید معلوم نیست چه سرنوشتی در انتظارم باشد، من به امید پناه از جانب شما از مکه به حدیبیه مهاجرت کردم». رسول خدا سر تکان داد و فرمود: «به من بگو به خاطر کینه از شوهرت یا علاقه به زندگی در شهر جدید و یا تصور رسیدن به پول مال دست به این کار نزده‌ای؟». سبیعه فوراً پاسخ داد: «به خدایی که جز او خدایی نیست، اسلام نیاورده‌ام، مگر برای میل به خدا و شوق به اسلام». لبخند بر روی لبان رسول خدا نشست و بعد فرمود: «آسوده باش به هیچ قیمتی تو را به آن‌ها باز نمی‌گردانیم. خداوند آیه‌ای در مورد تو و زنانی که زین پس اسلام می‌آوردند و مهاجرت می‌کنند نازل فرموده‌اند» و سپس شروع به تلاوت آیات کرد: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! هنگامی که زنان با ایمان به عنوان هجرت نزد شما آیند آن‌ها را آزمایش کنید (خداوند از ایمان آن‌ها آگاه است) هرگاه آنان را مؤمن یافتید، آن‌ها را به سوی کفار باز نگردانید، نه آن‌ها برای کفار حلال‌اند و نه کفار برای آن‌ها حلال، و آن‌چه را همسران آن‌ها (برای ازدواج با این زنان) پرداخته‌اند به آن‌ها بپردازید و گناهی بر شما نیست که با آن‌ها ازدواج کنید هرگاه مهرشان را به آن‌ها بدهید…این حکم خداوند است که در میان شما حکم می‌کند و خداوند دانا و حکیم است».

رسول خدا برخواستند تا بروند که سبیعه گفت: «با همسرم چه می‌کنید؟ او به این راحتی‌ها دست بردار نیست». رسول خدا فرمود: «نگران نباش تمام مهریه و خرجی را که برای تو کرده به او می‌دهم تا برود. تو اینک یکی از ما مسلمانان هستی».

پیوست:

سبیعه بنت الحارث اسلمی، از زنان مسلمان و مهاجر بود که بر حسب نقل برخی مفسران پس از صلح حدیبیّه (سال ششم) مسلمان شد و با ترک همسر کافرش، نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمد.
همسر او به موجب یکی از بندهای صلح‌نامه خواستار بازگرداندن سبیعه توسط پیامبر شد؛ که در این باره آیه ۱۰ سوره ممتحنه نازل شد و به آن حضرت ابلاغ گردید تا زنان مهاجر را از حیث درستی ایمان بیازماید و در صورت تأیید از بازگرداندن ایشان خودداری کند.